Reading Time: 6 minutes

(Για ελληνικά δείτε παρακάτω)

 

We recently became one of the first Greek farms to join the Slow Food Farms network of the Slow Food movement—a global community of people committed to biodiversity, agroecology, and food that is good, clean and fair for everyone. For us at Aetheleon, a small herb farm in northern Greece, this is one of the most meaningful steps in our journey so far.

 

 

(more…)

Reading Time: 3 minutes

(Για ελληνικά δείτε παρακάτω)

While harvesting sage this morning for our floral water, something happened and we felt like listening to Greek folk music from Epirus on Spotify… Lament songs to be precise.

It could be because of Michalis’ memories from Epirus as a child, or me, remembering the dances in Vovousa festival last summer, the fact is that we almost ended up dancing in the middle of the field, amidst the sage plants. Which is kind of strange because we rarely agree when it comes to music. It was getting hot though, so we left the party for some other time.

Then Michalis told me that in Epirus people use to sing lament songs even in weddings, feeling that each wedding is a kind of small “death”, a separation. “These people from Epirus are crazy”, I silently thought. But weird as it stroke me, it kind of started to make sense as I kept on thinking about it while harvesting the sage.

It resonated somehow with how I was feeling at the moment, cutting the sage flowers, separating them from their roots, preparing them for distillation, so that we can have their essential oil and floral water.

And then I understood what Alexandros Gousiaris meant when he asked his cousin to play “separation music” to their tomato plants before harvesting, in the excellent documentary “When Tomatoes Met Wagner ” … (go and see it those of you who haven’t !)

 

And then, there is Christopher King of course. Who came to Epirus all the way from New York because of the laments. And he even wrote a book about it. Telling us how this music is healing, how it makes people feel as one. We as locals often can’t see what a visitor’s experience can grasp, and we probably can’t relate to this almost mystical side of these songs. “While you live, shine” is a documentary about his journey into this music.

 

Still, even though my childhood memories include more uplifting musical tones, I admit that there is something in these pentatonic scales that calms you, makes you feel that you belong to something bigger, and help you see separation as part of a chain that is going to be continued with life. Whether we want it or not.
Maybe there is a reason why sage is called the herb of immortality.

 

Εκεί που κόβαμε τα φασκόμηλα σήμερα το πρωί για να αποστάξουμε το ανθόνερό μας, κάτι μας έπιασε ξαφνικά και αρχίσαμε να ακούμε ηπειρώτικα (Πετρολούκα Χαλκιά συγκεκριμένα) στο spotify

Λίγο που ξύπνησε η ηπειρώτικη φλέβα του Μιχάλη, λίγο που θυμήθηκα εγώ τα γλέντια στη Βωβούσα το καλοκαίρι, κι εκεί που σπάνια συμφωνούμε στη μουσική, έτοιμοι ήμασταν να αρχίσουμε να χορεύουμε πωγωνήσια ανάμεσα στα φασκόμηλα πρωινιάτικα. Άρχιζε να καίει ο ήλιος όμως κι αφήσαμε το γλέντι για άλλη φορά.

Μετά μου θύμισε ο Μιχάλης ότι στους Ηπειρώτικους γάμους τραγουδάνε μοιρολόγια, επειδή είναι, λέει, τραγούδια του αποχωρισμού, λέει, και αποχωρίζονται οι νιόπαντροι από τις οικογένειες, λέει. Βλέπουν, λέει, το γάμο σαν ένα μικρό θάνατο, όπως και την ξενιτιά… «Είναι τρελοί αυτοί οι Ηπειρώτες» φωνάζει το θρακιώτικο αίμα μέσα μου. Αλλά κάπως, κάτι γίνεται και σκέφτομαι ότι και τα φασκόμηλά μας τώρα τα χωρίζουμε από τις «μάνες» (έτσι λένε τα μητρικά φυτά στην αγροτική γλώσσα). Κι εμείς μετά τα αποχωριζόμαστε για να τα πάμε για απόσταξη… (Το ότι αρχίζει να μου φαίνεται λογικό το μοιρολόι στο γάμο αρχίζει να με ανησυχεί.)

Τώρα κατάλαβα τι εννοούσε ο Αλέξανδρος Γκουσιάρης στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της Μαριάννας Οικονόμου «Όταν ο Wagner συνάντησε τις ντομάτες» που πείραζε τον ξάδερφό του, να βάλει του αποχωρισμού τραγούδια στις ντομάτες για να τις κόψουν.. (όσοι δεν το είδατε να το δείτε!)

Και αν μερακλωθήκατε λιγάκι όπως εμείς, τα λέει πολύ καλύτερα ένας νεοϋορκέζος που ήρθε στην Ελλάδα για να ακούσει Ηπειρώτικα μοιρολόγια, ο Christopher King. Όχι μόνο ήρθε, ξαναήρθε, και έγραψε και ολόκληρο βιβλίο για τα Ηπειρώτικα μοιρολόγια, και γυρίστηκε και ντοκιμαντέρ για την πορεία του αυτή, το “Όσο ζης, φαίνου“

Εκείνος είναι ξένος, έχει τον ενθουσιασμό του επισκέπτη και βλέπει έντονα στην Ηπειρώτικη μουσική μια μυστηριακή διάσταση που εμείς εδώ μάλλον δεν πολυ-νιώθουμε. Κι όμως, ακόμη και η Θρακιώτικη πλευρά μου συμφωνεί, ότι κάτι έχουν αυτοί οι σκοποί, οι μακρόσυρτοι, με τα γυρίσματα και τις αναπνοές τους, που αν αφεθείς, κάπως σε μαλακώνουνε μέσα, σε γιατρεύουνε, σε ενώνουν με κάτι που κάνει κάθε αποχωρισμό να φαίνεται σαν κρίκος μια αλυσίδας που θα συνεχιστεί με ζωή, θέλουμε δε θέλουμε.

 

Reading Time: 4 minutes

 

Για Ελληνικά δείτε παρακάτω

How Small Habits Shape Our Lives

We read somewhere* that if a plane leaves Los Angeles το New York City and the pilot moves the nose of the plane just 3.5 degrees to the south, the plane will land in Washington instead of New York! Such a small change leads hundreds of miles away from where it would otherwise land. As if to say that a small change gradually leads to a far greater one.

This is what we think with every drop of olive oil with oregano essential oil that falls into our plate.

Little by little, drop by drop, we can slow down and build day-to-day habits that lead us where we want to go. Be it better health, better mood, seeing more of our friends, learning a foreign language, running a marathon, small, simple changes in our habits make a big difference. Drop by drop, day by day we are getting closer to our best version. Slowly but steadily.

After all, as Durant said “We are what we repeatedly do. Excellence, then, not an act, but a habit” (credits to google for the source).

 

Food as Medicine: The Science Behind Our Oregano Olive Oil Blend

What we love in these little drops of our mix?

First, its taste and therapeutic properties. Actually it has been awarded with the Gold Specialist Awards in Gourmet Exhibition 2021 and the Gold Medal in Singapore Taste Awards 2019 for its taste as well as with the Health and Nutrition Award 2018, for its high polyphenols and antioxidants, which contribute to a balanced diet.

Then, there is the surprise when someone sees it for the first time: “Is this food or medicine?”, to realise within seconds: ​​it is both food and “medicine”. Like any real food that nurtures us, as Hippocrates said.

Embracing the Slow Rhythm

Despite the lack of time and everyday stress, we deserve some time each day to slow down, take care of ourselves and others, to nourish ourselves with good food and good relationships. Drop by drop, step by step.

So, every drop of this mixture is a small valuable “step” of polyphenols and antioxidants to “lift us up” with delicate flavours from greek fields. Little by little every day.

 

 

Bring the Ritual of Care to Your Table: Visit Our Shop

 

 

* Somewhere = during a random internet search. Then we searched further and discovered that that the original source was the book “Atomic Habits – An Easy & Proven Way to Build Good Habits & Break Bad Ones ”by James Clear”. We haven’t read it yet, but it seems interesting, and it’s available here:

https://penguinrandomhouseeducation.com/book/?isbn=9780735211292

 

__________________________________________________________________

Κάπου* είχαμε διαβάσει ότι κατά την απογείωση ενός αεροπλάνου που ξεκινάει από το Λος Άντζελες για τη Ν. Υόρκη, αν ο πιλότος στρέψει το σκάφος ελάχιστες μοίρες νότια, η διαφορά στην τελική πορεία θα είναι τόσο μεγάλη που αντί για τη Ν. Υόρκη θα καταλήξει στην Ουάσινγκτον! Μια μικρή απόκλιση δηλαδή οδηγεί εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από εκεί που θα πήγαινε. Σαν να λέμε ότι μια μικρή αλλαγή οδηγεί σταδιακά σε μια πολύ μεγαλύτερη.

Αυτό θυμόμαστε με κάθε σταγόνα από το ελαιόλαδο με αιθέριο έλαιο ρίγανης που πέφτει στο φαγητό μας.

Ότι δηλαδή λίγο – λίγο, σταγόνα – σταγόνα, μπορούμε να χτίσουμε μέρα με τη μέρα μια καθημερινότητα με συνήθειες που μας οδηγούν εκεί που θέλουμε να πάμε. Είτε είναι η καλύτερη υγεία, η καλύτερη διάθεση, το να βλέπουμε περισσότερο τους φίλους μας, να μάθουμε μια ξένη γλώσσα, να τρέξουμε μαραθώνιο, οι μικρές, απλές αλλαγές στις συνήθειές μας είναι που κάνουν σιγά σιγά τη μεγάλη διαφορά, όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι. Σταγόνα τη σταγόνα, μέρα με τη μέρα ερχόμαστε σιγά σιγά πιο κοντά στην καλύτερη εκδοχή μας.

Και όπως είπε και ο Durant “We are what we repeatedly do. Excellence, then, is not an act, but a habit” (credits στο google search για την ανακάλυψη της πηγής). Περίπου δηλαδή ότι είμαστε αυτό που κάνουμε κατ’ επανάληψη. Η αριστεία επομένως δεν είναι μια πράξη αλλά μια συνήθεια.

Και οι «στραβοτιμονιές» μέσα στο πρόγραμμα είναι, αλλά αν ξέρουμε πού βλέπει η πυξίδα, είναι αλλιώς.

Μας αρέσει που ο συνδυασμός αυτός παντρεύει γεύση και θεραπευτικές ιδιότητες. Και έχει βραβευθεί και για τα δύο. Έχει διακριθεί με την ανώτατη διάκριση (Gold Medal) στα Singapore Taste Awards 2019 και με χρυσό βραβείο στα Specialist Awards της Gourmet Exhibition 2021 για τη γεύση του αλλά και με το Health and Nutrition Αward 2018 για τα υψηλά επίπεδα σε πολυφαινόλες και αντιοξειδωτικά, τα οποία συμβάλλουν σε μια ισορροπημένη διατροφή.

Μας αρέσει και το ξάφνιασμα που προκαλεί: «τώρα αυτό είναι φαγητό ή φάρμακο;» για να έρθει μόνη της η απάντηση: είναι και φαγητό αλλά και «φάρμακο». Όπως εξάλλου κάθε φαγητό που μας τρέφει πραγματικά, που λέει και ο Ιπποκράτης.

Και μας αρέσει να το θυμίζουμε αυτό στον εαυτό μας. Ότι μέσα σε όλα τα «δεν έχω χρόνο» και «δεν προλαβαίνω» που λέμε, αξίζουμε λίγο χρόνο κάθε μέρα για να μας φροντίσουμε, να μας «θρέψουμε». Λίγο λίγο, διεκδικώντας το χρόνο για τη φροντίδα.

Σε κάθε σταγόνα από το μείγμα αυτό, έχουμε κλείσει ένα μικρό «σκαλοπατάκι» με πολυφαινόλες και αντιοξειδωτικά για να «ανεβαίνουμε» λίγο λίγο κάθε μέρα. Και λίγη φροντίδα με λεπτή γεύση που παντρεύει ένα εξαιρετικά εξαιρετικά παρθένο βιολογικό μονοποικιλιακό ελαιόλαδο ψυχρής έκθλιψης, με το βιολογικό αιθέριο έλαιο ρίγανης που παράγουμε ειδικά για αυτό το μείγμα.

Μπορείτε να το βρείτε στο eshop μας και σε επιλεγμένους συνεργάτες.

 

* Κάπου = σε κάποιο τυχαίο ψάξιμο στο διαδίκτυο προέκυψε η πληροφορία, μας έκανε εντύπωση, τη συγκρατήσαμε και τώρα που το ψάξαμε περισσότερο είδαμε ότι η αρχική πηγή είναι το βιβλίο “Atomic Habits – An Easy & Proven Way to Build Good Habits & Break Bad Ones” του James Clear ”. Εμείς δεν το έχουμε διαβάσει, αλλά φαίνεται ενδιαφέρον, και είναι διαθέσιμο εδώ:

https://penguinrandomhouseeducation.com/book/?isbn=9780735211292

 

 

 

 

Reading Time: 3 minutes

Για Ελληνικά δείτε παρακάτω.

Why Chemical Herbicides Aren’t an Option for Us

Organic farming is a lifetime love affair for us. Even when it comes to invasive weeds, chemicals are out of question. Seeking for alternatives we turned to our partners from ktimabioma and they suggested that we used fabric mulch. Michalis was excited and I was furious (Anastasia talking).

Ok, I know it helps keep the unwanted plants away, that the soil underneath is healthy (although it took me a lot of time to be convinced) and I surely know how much hard work it takes to get rid of the weeds by hand, in an organic farm with no herbicides at all Chemicals would make our work much easier –this is why conventional farmers prefer them- but the harm they do to the soil and our health is too severe to make them an option.

Despite the pros, I couldn’t overcome how ugly and unnatural fabric mulch seems on the ground and I also had my concerns about recycling it.

My objections were heard but overruled. Michalis works harder than me in the farm – everyone knows it – so I didn’t insist on my aesthetic and ideological objections. .

I kept suffering quietly while the mulch was laid and I even refused to visit the farm during winter, expressing my disagreement.

Does Fabric Mulch Actually Work for Organic Oregano?

Now, seeing the oregano plants thriving and remembering how many plants were lost when we didn’t use the mulch, I admit I feel comforted with the time, effort and money we will save (although the cost of the mulch was considerable). And I’m happy that the ‘wilds’ are also there, between the mulch lines, enhancing biodiversity.

 

But I still wish there was a way to have a balanced soil in a professional farm scale so that the unwanted plants wouldn’t harm our herbs, without having to spend years on preparing huge amounts of compost. .

I think it’s the first post that I talk about my personal views as Anastasia, compared to Michalis’s.

 

I prefer to share the things that we both agree on and focus on the “we” part of our story, but I felt that disagreements are also part of who we are, part of the journey through which we try to become better every day.

 

The point is not about being wrong or right, but being able to evaluate the circumstances and decide accordingly.
Even if in an ideal situation where time, effort and money didn’t matter, you would act differently.

 

Curious about how the debate continuous? You can read about our first evaluation on the fabric mulch here and you can continue to read our latest discoveries here

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­_____________________________________

 

Βιολογική γεωργία και ζιζάνια

Η βιολογική γεωργία για εμάς είναι σχέση ζωής. Ακόμη κι όταν είδαμε πόση δουλειά χρειάζεται για να αντιμετωπίσεις τα επίμονα ζιζάνια χωρίς χημικά, πεισμώσαμε περισσότερο. Ψάχνοντας εναλλακτικές ρωτήσαμε τους συνεργάτες μας από το Κτήμα Βίωμα και πρότειναν να τοποθετήσουμε γεωύφασμα για εδαφοκάλυψη. Ο Μιχάλης ενθουσιάστηκε κι εγώ έγινα έξαλλη (Αναστασία εδώ).

Εντάξει, γνωρίζω ότι εμποδίζει τα ανεπιθύμητα φυτά να μεγαλώσουν αφού δεν επιτρέπει το φως να περάσει, ότι το έδαφος από κάτω παραμένει υγιές (αν και δυσκολεύτηκα αρκετά να πειστώ) και το σημαντικότερο, πόσο σκληρή δουλειά είναι να προσπαθείς να ξεχορταριάσεις στρέμματα ολόκληρα με τα χέρια. Στον αγρό μας δεν χρησιμοποιούμε ζιζανιοκτόνα, δεν επιτρέπονται στη βιολογική γεωργία αλλά έτσι κι αλλιώς είμαστε ριζικά αντίθετοι. Μπορεί να διευκόλυναν πολύ τη δουλειά μας – γι’ αυτό τα προτιμούν οι συμβατικοί αγρότες- αλλά η ζημιά που προκαλούν στο έδαφος και στην υγεία μας είναι πολύ σοβαρή για να την προσπεράσουμε .

Ωστόσο, παρά τα πλεονεκτήματα, δεν μπορούσα να ξεπεράσω το πόσο άσχημο και αφύσικο φαίνεται αυτό το υλικό επάνω στο έδαφος. Επίσης είχα τους προβληματισμούς μου για την ανακύκλωσή του όταν (μετά από χρόνια ευτυχώς) θα φθαρεί.

Οι ενστάσεις μου φυσικά απορρίφθηκαν. Ο Μιχάλης είναι αυτός που δουλεύει κυρίως στο χωράφι, εκείνος θα κουραζόταν να τσαπίζει ρίζα – ρίζα και να ξεριζώνει τα φυτά που εμποδίζουν τα βότανα να μεγαλώσουν, οπότε δεν επέμεινα στις αισθητικές και ιδεολογικές μου αντιρρήσεις.

Τώρα, βλέποντας τα φυτά να αναπτύσσονται δυναμικά, παραδέχομαι ότι ήταν η σωστή επιλογή, τουλάχιστον για τη φάση αυτή. Θυμάμαι πόσα φυτά «πνιγόταν» πριν χρησιμοποιήσουμε την εδαφοκάλυψη και συνειδητοποιώ το χρόνο, την προσπάθεια και τα χρήματα που θα γλιτώσουμε μακροπρόθεσμα. (Αν και το κόστος του γεωυφάσματος δεν ήταν καθόλου αμελητέο).

Χαίρομαι επίσης που ανάμεσα στα σημεία της εδαφοκάλυψης φυτρώνουν «αγριόχορτα», συχνά και άλλα βότανα, γεμίζοντας το χωράφι με ποικιλία.

Ωστόσο ακόμη εύχομαι να υπήρχε τρόπος να είχαμε ισορροπημένο έδαφος στην καλλιέργειά μας ώστε να μην χρειάζεται να παλεύουμε συνέχεια με τα «αγριόχορτα»

 

Αυτό είναι το πρώτο κείμενο που μοιράζομαι τις προσωπικές μου σκέψεις, ως Αναστασία απέναντι στον Μιχάλη.

Η αλήθεια είναι ότι προτιμάμε να μοιραζόμαστε τα «σημεία συνάντησής» μας, αυτά στα οποία συμφωνούμε, και να εστιάζουμε σε όσα μας ενώνουν. Ωστόσο και οι διαφωνίες είναι μέρος αυτού που είμαστε, της πορείας μέσα από την οποία εξελισσόμαστε.

Το ζήτημα δεν είναι αν έχεις δίκιο ή άδικο, αλλά να είσαι σε θέση να αξιολογείς τις ανάγκες, τις συνθήκες και να αποφασίζεις ανάλογα, υποχωρώντας αν χρειάζεται.